Ky traget niset nga qyteti Tarifa, i cili është pika më jugore e Spanjës, dhe është 100 km nga Algeciras. Por nuk do t’ju duhet të shkoni vetë në Tarifa – çmimi i biletës përfshin transportin deri në portin e saj kryesor, ku do të hipni në mënyrë të sigurt në tragetin e lakmuar.
Sa i përket kostos, çmimi i biletës nuk është shumë “thumbues” – vetëm 42 euro. Të paktën për Evropën, nuk është shumë e shtrenjtë.
Para se të hipni, duhet të kaloni kontrollin kufitar dhe të merrni një vulë nisjeje. Në rastin tim, gjithçka shkoi shpejt dhe pa asnjë pyetje të panevojshme, si në shumë të tjera – të largohesh nga Evropa nuk është të hysh, ku mund edhe të mbyllin sytë. Dhe shumë të tjerë nuk u ndaluan, nuk u vulosën dhe nuk u liruan.
Pastaj filluam të zhytemi në traget.
Ajo që nuk më pëlqeu në hyrje ishte dollapi i vogël me tre rafte për valixhet. Natyrisht, nuk i përshtatej çdo gjëje dhe meqë nuk nxitoja shumë, m’u desh të vendosja çantat e mia pikërisht pranë saj, të mbështetur pas murit.
Dhe pastaj hipëm në bord.
Kishte një sallë të bollshme, disa bare me kafe, ushqime dhe pije në të dyja anët dhe një bandë njerëzish, disa prej të cilëve tashmë ishin rreshtuar për një tjetër kontroll kufitar maroken. Ata vulosën edhe më shpejt atje sesa në kontrollin spanjoll – marokenët janë marokenë. Djem të zgjuar.
Pasi morëm vulën tonë të hyrjes për në Marok, edhe pse nuk kishim hyrë ende, të gjithë u nisën për të zënë vendet e lira – kishte shumë prej tyre në sallën e gjerë. U ula pranë dritares dhe shikoja.
U nisëm. Dita ishte e kthjellët dhe e nxehtë, Spanja filloi të shpërndahej ngadalë në një mjegull misterioze, bregu i saj bëhej gjithnjë e më pak i dukshëm, ishte pak i trishtuar në shpirtin tim – Europa, në të cilën kalova gati një vit e gjysmë, kishte përfunduar, dhe mbeti diku atje, në anën tjetër të ngushticës së Gjibraltarit.
Epo, asgjë, unë kam pritur Marokun për gjithë këto vite e gjysmë me frikë fëminore dhe gjatë gjithë periudhës jam kthyer mendërisht në mënyrë të përsëritur në një nga vendet e mia të preferuara lindore, të cilin fillimisht vendosa ta vizitoj me një rekomandim plotësisht nga shans.
Kështu që dëshira ime për Evropën u shua shpejt. Dhe e pranoj, nuk më ka munguar shumë – as nuk më pëlqeu veçanërisht. Në një nga artikujt vijues, do t’ju tregoj më shumë për udhëtimin tim atje – mos e humbisni!
Sa i përket Gjibraltarit, në një moment dolëm në det të hapur dhe brigjet nuk dukeshin fare. U habita shumë, sepse mendova se ishin vetëm 14 kilometra (ky është numri që ma thoshin gjithmonë marokenët). Por ndjehej 2.5 herë më e gjatë.
Plus, lundruam në Tangier, porti më verior i Marokut, për të paktën një orë. Epo, ndoshta 50 minuta, por jo më pak. Në përgjithësi, gjithçka ishte mjaft e rehatshme, pa shërbime shtesë në bord.
Herët a vonë, valë të forta do të goditnin Gjibraltarin (sepse aty takohet Deti Mesdhe me Oqeanin Atlantik). Ata erdhën krejt papritur dhe po aq befasisht nisa të ndihem i trullosur. Nuk e kisha vënë re kurrë diçka të tillë më parë.
Gjithsesi, pas rreth një ore, u shfaqën xhamitë dhe ndërtesat e bardha të Medinës së lashtë të Tangierit. Ndjeva menjëherë një ngrohtësi të përhapur në gjoksin tim – më në fund Maroku i shumëpritur.
Mbaj mend ndjenjën që pata pasi dola nga trageti për në skelën e Tangierit – dukej sikur shpirti im ishte vendosur në vend. Në Evropë, për disa arsye mistike, gjithmonë ndihesha jashtë vendit.
Është një ndjenjë e çuditshme. Nuk është më kot që Perëndimi quhet “pa shpirt” 🙂
Kjo është historia e kalimit tim në Gjibraltar me tragetin nga Spanja në Marok.